ملاحظات ارگونومیک در آزمایشگاه های تشخیص طبی

دکتر آرام تیرگر، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی بابل

 

با توجه به درک کنونی بشر از سلامت، کار و فعالیت یکی از ابعاد سلامتی شناخته می شود و انسان بدون برخورداری از شغل، قادر به تامین سلامت کامل خود نخواهد بود. اما از سویی، بسیاری از کارها و محیط های کار با انواع مختلفی از عوامل زیان آور روبرو هستند که هر یک از این عوامل با مخاطراتی برای سلامت انسان همراه است.

به منظور مقابله با مخاطرات موجود در محیط های کار، علوم و فنون مختلفی تا به حال ابداع گردیده است. از جمله این علوم می توان به علم ارگونومی یا مهندسی فاکتورهای انسانی اشاره کرد. ارگونومی علمی است که از تطابق هرچه بیشتر کار با کاربر سخن می گوید. به عنوان نمونه در تعریفی از این علم، ارگونومی علم اصلاح و بهینه سازی محیط، مشاغل و تجهیزات و تطابق آنها با قابلیت ها و محدودیت های انسان تعریف شده که دو هدف عمده یعنی ارتقاي سطح سلامت و بهداشت و افزایش بهره وری را دنبال می کند.

آزمایشگاه های تشخیص طبی یکی از مکان هایی هستند که هر روزه میلیون ها نفر در سراسر جهان به آنها مراجعه می کنند تا بیماری های آنان تشخیص داده شده، عناصر موجود در مایعات بدنشان تعیین گردیده و زیان آور بودن و یا بی زیانی بسیاری از نمونه های متعلق به آنها معلوم گردد. از این رو بیش از ده ها هزار نفر در سطوح مختلف علمی در چنین محیط هایی مشغول بکار هستند و طبیعتا در معرض مخاطرات ویژه شغلی قرار دارند.

صرف نظر از مخاطراتی که به واسطه کار با مواد خطرناک مانند مواد شیمیایی و فرآورده های بیولوژیک در آزمایشگاه های تشخیص طبی وجود دارد، پرسنل آزمایشگاه، به دلیل ماهیت کاری خود در معرض مخاطرات ارگونومیک قرار دارند. مخاطرات ارگونومیکی موجود در آزمایشگاه ها معمولا تفاوت چندانی با مخاطرات موجود در محیط های اداری و صنایع عمومی نداشته و به طور عمده عبارتند از:

 

- وضعیت بدنی نامناسب و ساکن طی زمان کار

- تکرار فراوان فعالیت ها

- اعمال نیروی بیش از حد

- استرس های تماسی

- ارتعاش

- گیرکردن و فشرده شدن اعضاي بدن میان وسایل

- وضعیت نامناسب چنگش.

 

از بارزترین پیامدهای عوامل فوق، ابتلاء به اختلالات اسکلتی-عضلانی است که با علايمی چون درد، سوزش یا ضعف در سیستم اسکلتی-عضلانی ظاهر می گردند. گفتنی است که این اختلالات بیماری نيستند بلکه پاسخی هستند به فعالیت های بیش از حد بدن، بدون اینکه به بافت ها زمان کافی برای بهبودی داده شود. بنابراین، بدیهی است با شناخت عوامل ایجاد کننده خطر و اصلاح وضعیت های نامناسب می توان علاوه بر تامین آسایش و کاستن از بروز انواع اختلالات و آسیب های شغلی در پرسنل آزمایشگاه، افزایش بهره وری آنان و کسب منافع بیشتر برای صاحبان این حرفه را انتظار داشت. تحقیقات گوناکون نشان داده اند که ملاحظات ارگونومیک در هر مکانی که به کار گرفته شوند نتایجی فراتر از هزینه های خود خواهند داشت. البته در چنین شرایطی، مراجعه کنندگان به این مراکز نیز از خدمات بهتری بهره مند خواهند شد.

 

شناسایی علايم خطر:

همچون دیگر عوامل زیان آور موجود در محیط کار، شناسایی علايم و نشانه های مربوط به مخاطرات ارگونومیک از اهمیت بسیاری برخوردار است. شناسایی زود هنگام علايم اختلالات اسکلتی-عضلانی، موجب جلوگیری از وقوع این اختلالات خواهد شد. از جمله نشانه های مربوط به فعالیت های مکرر و مخاطرات ارگونومیک می توان به کمردرد، درد در ناحیه مچ دست و انگشتان، درد در ساعد، آرنج، بازو، گردن و شانه ها اشاره کرد. البته از دیگر علايم اولیه قابل ذکر در این اختلالات، احساس سوزش، گرگرفتگی، تورم، گزگز و مورمور شدن، همچنین احساس ضعف و خواب رفتگی است.

مشاهده هر یک از علايم فوق، گویای خطر ابتلاء و گسترش اختلالات اسکلتی-عضلانی است. حتي اگر مشکل اندک و در مراحل اولیه خود باشد نباید مورد غفلت قرار گیرد. اقدامات مداخله ای مناسب را بلافاصله باید آغاز نمود. عادت های کاری می بایست مورد ارزیابی قرار گیرند. دلایل علايم مشاهده شده باید مشخص گشته و اقدام های مناسب  جهت جلوگیری از آنها به کار بسته شود.

 

عوامل خطرزا در آزمایشگاه:

کار در آزمایشگاه تشخیص طبی مشتمل بر انواع متنوعی از فعالیت های شغلی است. در هر فعالیت ممکن است یک یا چند عامل خطرزا وجود داشته باشد؛ اما در ادامه تنها به چند فعالیت عمومی و خطرات آنها پرداخته شده است. 

 

  • کار با پیپت
  • کار پشت هود
  • کار با میکروسکوپ
  • کار پشت میز آزمایشگاه
  • برش گیری بافت (8-9)

 

کار با پیپت:

این فعالیت آزمایشگاهی به دلیل دفعات زیاد حرکات تکراری با خطر قابل ملاحظه ای همراه است. به همین دلیل چنانچه پرسنل آزمایشگاه در هر شیفت ناگزیر به کار با این وسیله به مدت 2 ساعت یا بیش از آن باشد، در معرض خطر ابتلا به اختلالات اسکلتی– عضلانی خواهد بود. عوامل ایجاد خطر در این فعالیت عبارتند از:

 

* حرکات مکرر دست ها، آرنج، مچ و انگشتان

* خم کردن یا پیچاندن مچ دست

* کار در وضعیتی که آرنج ها در سطحی بالاتر از حالت طبیعی قرار می گیرند

* کار در وضعیتی که در آن گردن رو به جلو یا طرفین خم شده است

* وضعیت بدنی نامناسب با حالت ساکن و حرکات محدود

* فشار بیش از اندازه به انگشت شست

* چنگش به منظور حمل یا نگهداری سر پیپت، و یا بازکردن درب ویال ها

* کار در وضعیت ایستاده برای مدت های طولانی

* قرار گرفتن اشیاء در مکانی دور از دسترس و کشیدگی بدن جهت دسترسی به آنها

 

به منظور حذف یا کاستن از عوامل فشارزا و پیشگیری از اختلالات احتمالی، انجام کار همراه با تحرک و بکاربستن تدابیر زیر توصیه می شود:

 

1- اجتناب از کارکردن با پیپت بطور پیوسته. اینکار از طریق انجام دیگر فعالیت ها حین کار با پیپت و یا از طریق استراحت به میزان یک تا دو دقیقه به ازاي هر 20 دقیقه امکانپذیر است.

 

 

2- کار در ارتفاعی مناسب به گونه ای که مچ دست در وضعیت طبیعی (به حالت مستقیم به گونه ای که کف دست در امتداد ساعد باشد) قرار گیرد (شکل 1).

 

 

 

شکل 1: وضعیت های مناسب و نامناسب در مچ دست

 

 

5- استفاده از پیپت های کوچک تر، سبک تر و ظروف کوتاهتر. اين اقدام از تحمل فشار بی مورد در زمان برداشت نمونه یا تخلیه مواد زايد جلوگیری خواهد کرد (شكل 2).

  

 

شکل2: نمونه ای از یک پیپت با اعمال اصلاحات ارگونومیکی

 

 

6-استفاده از هر دو دست برای کار با پیپت و تعویض دست ها برای جلوگیری از خستگی آنها. همچنین چنگش هر چه ملایم تر پیپت در دست.

 

7-  به کارگیری پیپت الکترونیکی در صورت تکرار بسیار زیاد حرکات. به کارگیری پیپت الکترونیکی مانع از اعمال فشار بیش از اندازه به انگشت شست خواهد شد.

 

8- استفاده از صندلی ارگونومیک همراه با تکیه گاهی مناسب برای کمر.

 

نشستن روی یک صندلی ارگونومیک و قابل تنظیم که دارای تکیه گاهی برای آرنج و کمر و همچنین مکانی برای قرارگیری پاها باشد، هدف مذکور را تامین می نماید (شکل 3).

 

 

شکل 3: نمونه شماتیک و واقعی از یک صندلی ارگونومیک

 

 

9- اجتناب از کار طولانی مدت در حالت ایستاده. چنانچه انجام کار با اين وضعیت اجتناب ناپذیر باشد، بهتر است از زیرپایی های ضد خستگی استفاده شود. از ویژگی های مهم این زیر پایی ها که از جنس لاستیک هستند وجود حباب های هوا درون آنهاست که سطحی نرم و در عین حال باثبات را فراهم می سازند. شکل 4 برش عرضی یک زیرپایی ضد خستگی را نشان می دهد.

 

 

 

شکل4: نمایی از برش عرضی یک زیر پایی ضد خستگی

 

 

10- انجام کار در ارتفاعی متناسب با نوع کار و در فاصله ای هر چه نزدیکتر به آن. تنظیم ارتفاع سطح کار از خم شدن های بی مورد و اعمال فشار به گردن و تنه خواهد کاست. این اقدام همچنین از قرارگیری آرنج و بازوها در سطحی بالاتر از شانه برای مدت های نسبتا طولانی و متعاقب آن اعمال فشار به شانه ها جلوگیری می کند. بنابر قاعده ای کلی از جنبه ارگونومی:

 

     - چنانچه ارتفاع میز کار بالاتر از خط آرنج باشد، برای انجام کارهای دقیق مناسب است.

     - اگر ارتفاع میز در حد خط آرنج و یا کمی پایین تر از آن باشد، از آن برای انجام کارهای سبک می توان استفاده کرد.

     - در صورتی که ارتفاع میز کار پایین تر از خط آرنج باشد، برای انجام کارهای سنگین مناسب خواهد بود (شکل 5).

 

 

شکل5: ارتفاع سطح کار متناسب با نوع کار

 

 

11- گردشی کردن کار. ایجاد تنوع در فعالیت های شغلی افراد از جمله اقداماتی است که در راستای کاستن از مخاطرات می توان بکار برد.

 

کار پشت هود:

کار پشت هودهای آزمایشگاهی به دلیل وضعیت بدنی نامناسب حین کار، دسترسی محدود به وسایل و فقدان فضای کافی برای انجام فعالیت ها، با محدودیت هایی در حرکات همراه بوده و در نتیجه فشار قابل ملاحظه ای را به مفاصل و سیستم اسکلتی– عضلانی به ویژه اندام های انتهایی فوقانی، گردن و پشت وارد می نماید. از جمله عوامل ایجاد کننده خطر در این فعالیت شغلی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

 

* حرکت مکرر دست ها، مچ و ساعد به ویژه هنگام کار با پیپت

* محدودیت فضا برای پاها و زانوها مخصوصا در هودهای قدیمی

* استرس های تماسی روی بازوها، مچ، زانوها و پاها

 

این حالت زمانی روی می دهد که نیرویی بر سطح کوچکی از بدن متمرکز گشته و فشار قابل ملاحظه ای را بر آن نقطه وارد نماید. این حالت که معمولا در محل لبه های تیز میزها و نقاطی مانند آن به وجود می آید، موجب احساس درد، محدودیت در انجام حرکات، کاسته شدن از قدرت و سرعت در انجام کار می شود.

 

* وضعیت بدنی نامناسب و استاتیک در گردن، تنه، پاها، بازوها و مچ ها

* محدودیت در تغییر وضعیت بدن، و فشار بیش از حد بصورت نامتعادل بر ماهیچه ها، تاندون ها و مفاصل

* کار در وضعیتی با آرنج های بالا آمده

* کار در حالت ایستاده به مدت طولانی، با وضعیت غیرطبیعی (یا امکان بسیار محدود تغییر وضعیت)

* قرارگیری وسایل و ظروف در محلی دور از دسترس

 

اقداماتی که در جهت کاستن از اثر عوامل مذکور و پیشگیری از اختلالات اسکلتی– عضلانی قابل اجراست عبارتند از:

 

1- پرهیز از کشیدگی بدن هنگام گرفتن وسایل و مواد. بدین منظور بهتر آن است که وسایل و مواد در نزدیک ترین نقطه ممکن به بدن فرد قرار گیرند. مناسب ترین محل برای قرارگیری وسایل و مواد با توجه به میزان استفاده از آنها در نقاطی مقابل فرد و حداکثر با فاصله ای به اندازه طول دست است. اين موضوع در شکل 6 به تصویر کشیده شده است.

 

2- انجام فعالیت با رعایت حداقل 15 سانتیمتر فاصله نسبت به هود. این وضعیت با امکان برقراری جریان مطلوبی از هوا، تامین کننده سلامت و ایمنی نیروی کار خواهد بود.

 

 

 

 

شکل 6: نواحی مناسب و نامناسب برای چیدن مواد و ابزار کار در سطح میز

 

 

3- اتخاذ وضعیت بدنی مناسب هنگام کار. برای این منظور باید از صندلی های ارگونومیک با قابلیت تنظیم و نشستنگاهی مجهز به محل قرارگیری پا استفاده نمود.

 

4- استفاده از زیرپایی لاستیکی در مواردی که انجام کار به صورت ایستاده برای طولانی مدت اجتناب ناپذیر باشد.

 

5- پرهیز از اعمال استرس های تماسی در مچ و ساعد. برای این منظور لبه های تیز هود باید با اسفنج پوشانده شود. در غیر اینصورت اعمال نیروی زیاد به این نواحی ضمن اختلال در عملکرد تاندون ها موجب ایجاد التهاب در آنها خواهد شد (شکل 7).

 

 

 

 

شکل 7: نحوه برطرف کردن مشکل لبه های تیز در میز کار

 

 

6- استراحت در فواصل زمانی معین. این اقدام به ویژه در هنگام کارهای تکراری موجب کاهش فشار وارد بر ماهیچه ها و دیگر اجزاي سیستم اسکلتی - عضلانی خواهد شد.

 

7- نظافت شیشه هود. پاکیزه نگهداشتن شیشه هود نه تنها از خستگی چشم بلکه از به خود گرفتن وضعیت بدنی نامناسب می کاهد.

 

8- کنترل سیستم روشنایی هود. برخورداری هود از لامپ سالم و تمیز، روشنایی خوبی را درون هود تامین می نماید. این کار ضمن تامین آسایش بینایی از اعمال فشار بی جهت به چشم جلوگیری می کند.

 

9- نصب هود در ارتفاعی که دید بهتر برای چشم ها و فضای کافی برای پاها را فراهم سازد.

 

کار با میکروسکوپ:

انجام کار به صورت پیوسته و طولانی مدت با میکروسکوپ، فشار زیادی به گردن، شانه ها، چشم ها، کمر و بازوها را موجب می شود که یکی از دلایل بارز آن طراحی نامناسب از جنبه ارگونومی و عدم قابلیت تنظیم در بسیاری از اجزاي آن می باشد. از جمله عوامل ایجاد کننده خطر در این فعالیت شغلی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

 

* وضعیت بدنی نامناسب هنگام کار و اعمال فشار استاتیک به کمر

* عدم وجود فضای کافی برای پاها در زیر میز

* کار در وضعیتی با آرنج های بالا آمده

* چنگش مکرر اهرم های تنظیم کننده

* فشار روی مچ و دست ها به ویژه در ناحیه تونل کارپال

 

تونل کارپال مجرایی در مچ دست است که به وسیله استخوان های دست و رباط تونل کارپال محدود می شود. تونل کارپال فضای محکمی است که از آن چندین تاندون، تعدادی رگ خونی و عصب مدیان  مربوط به کف دست و انگشتان می گذرد.

 

* وضعیت نامناسب و استاتیک در سر و گردن

* حرکات تکراری زیاد

* خستگی چشم

 

به منظور پیشگیری از اثرات سوء وضعیت های فوق، اقدامات زیر توصیه می شود:

 

1- پرهیز از کار با آرنج های بالا آمده. بدین منظور بازوها را باید در کنار بدن به گونه ای قرار داد که حداکثر زاویه آنها از بدن 45 درجه باشد.

 

2- اطمینان از قرارگیری مچ دست به حالت طبیعی و در وضعیتی که دست هم راستا با ساعد باشد. در مطالعه ای که توسط یکی از شرکت های سازنده میکروسکوپ جهت مقایسه دو نوع میکروسکوپ قدیمی و نوع قابل تنظیم آن انجام پذیرفت، مشخص گردید که وجود قابلیت تنظیم های متعدد متناسب با هر کاربر، از اعمال فشارهای غیر ضروری به مچ ها، آرنج ها، و شانه ها خواهد کاست.

 

3- پرهیز از خم شدن بیش از اندازه گردن و بالا آوردن شانه ها هنگام نگاه کردن درون چشمی میکروسکوپ (شکل8 ).

 

4-  پرهیز از استرس های تماسی روی ساعد.

 

5- تامین فضای کافی برای پاها

 

6- اتخاذ وضعیت بدنی مناسب طی زمان کار. برای این منظور باید از صندلی ارگونومیک با قابلیت تنظیم برای پشت، ارتفاع نشستنگاه و دسته صندلی استفاده کرد (شکل8 ).

 

 

 

 

شکل 8: مقایسه وضعیت بدن در کار با میکروسکوپ با توجه به وضعیت طبیعی در گردن و مچ دست

 

 

7- استفاده از زیر پایی یا محلی برای قرار دادن پا

 

8- ایجاد تنوع در کارها. تنوع در انجام کار موجب پرهیز از وضعیت بدنی ثابت برای مدتی طولانی خواهد شد. این کار به نوعی موجب استراحت برای چشم و کاهش خستکی عضلانی نیز می شود.

 

9- استفاده از نمایشگرهای تصویری بجای رویت مستقیم نمونه ها از درون عدسی.

 

10- نظافت عدسی ها و استفاده از روشنایی مناسب

 

کار پشت میز آزمایشگاه:

ارتفاع نامناسب میز کار یکی از دیگر عوامل آسیب زا در کارهای آزمایشگاهی به شمار می آید چرا که اغلب میزهای آزمایشگاهی دارای ارتفاع ثابتی هستند و این موضوع موجب عدم تناسب آن برای فعالیت های مختلف و همچنین افراد با جثه های متفاوت می شود. در همین رابطه، استفاده از میزهای آزمایشگاهی بعنوان میز کامپیوتر نیز جزو شرایط نامناسب کار در آزمایشگاه محسوب می شود. موضوع اخیر موجب می شود تا فرد وضعیت نامناسبی را به خود گرفته و به همین دلیل مستعد ابتلاء به اختلالات اسکلتی– عضلانی گردد.

به منظور پیشگیری از اثرات منفی ارتفاع نامناسب میزکار در آزمایشگاه ها، اقدامات زیر توصیه می شود:

 

1- برای انجام کار چه در حالت ایستاده و چه نشسته اتخاذ وضعیت بدنی درست، الزامی است.

 

2- در صورت انجام کار بصورت نشسته باید از صندلی قابل تنظیم و دارای تکیه گاهی برای دست ها استفاده کرد.

 

3- هنگام انجام کار به صورت نشسته، وجود فضای کافی برای پا در زیر میز ضروری است. در غیر این صورت انجام کار بصورت نشسته توصیه نمی شود.

 

4- چنانچه میز مجهز به کشو باشد، بهتر آن است که جهت راحتی هر چه بیشتر به ویژه برای پاها، کشو را از زیر میز خارج ساخت.

 

5- در صورت انجام کار به صورت ایستاده، استفاده از زیر پایی ضد خستگی توصیه می شود.

 

6- استراحت های کوتاه مدت همراه با حرکات بدنی از اثرات سوء وضعیت بدنی نامناسب و فعالیت استاتیک ماهیچه ها خواهد کاست.

 

برش گیری بافت: (میکروتومی)

استفاده از دستگاه برش گیری دستی در آزمایشگاه بافت شناسی از جمله فعالیت هایی است که با انجام اعمال تکراری بسیار همراه است. به عنوان مثال یک کاردان آزمایشگاه در طول روز کاری ممکن است بین 40 تا 50 برش بافتی تهیه کند که این کار مستلزم حدود 1000 بار چرخش چرخ دستگاه مذکور است. این کار نه تنها فعالیتی تکراری، بلکه چرخش دسته دستگاه نیازمند اعمال نیروی زیاد و چنگش قوی است. البته از دیگر فعالیت های تکراری در این کار می توان به تعویض نمونه ها و استفاده از پیچ های تنظیم کننده دستگاه اشاره کرد که احتمالا عامل  زمینه ساز دیگری جهت ابتلاء به اختلالات اسکلتی– عضلانی است.

اقداماتی که جهت پیشگیری از ابتلاء به اختلالات اسکلتی– عضلانی در این فعالیت توصیه می شود عبارتند از:

 

- تهیه برش ها بر روی سطحی با ارتفاع مناسب

- در صورت کار بصورت نشسته، تامین فضای کافی برای پاها

- استفاده از صندلی قابل تنظیم که دارای تکیه گاهی برای دست ها و محلی برای استراحت پاها باشد.

- جلوگیری از استرس های تماسی از طریق پوشاندن لبه های تیز توسط مواد نرم

- کاستن از انرژی وارده به چرخ دستگاه در زمان تهیه برش

- انجام کار به صورت غیر پیوسته (به ازاء هر 20 دقیقه، حدودا یک تا دو دقیقه استراحت در نظر گرفته شود)

- در صورت امکان از دستگاه برش خودکار بجای نوع دستی آن استفاده شود.

 

فهرست بازبینی آزمایشگاه از جنبه ارگونومی

  •   کار با پیپت:

1-  آیا کار با پیپت به صورت دستی انجام می شود؟

2- آیا پیپت الکترونیکی مورد استفاده قرار می گیرد؟

3- آیا پرسنل بیش از 2 ساعت در روز کار می کنند؟

4- آیا استراحت های منظم مابین کار پیش بینی شده است؟

 

  • کار با میکروسکوپ:

1- آیا شانه ها به طرف داخل جمع شده اند؟

2-  آیا اپراتور بر روی میکروسکوپ خم شده است؟

3- آیا گردن به طور قابل ملاحظه ای خم شده است؟ (بیش از 25 درجه)

4- آیا نقاطی که موجب استرس های تماسی شود وجود دارد؟      

5- آیا محلی به عنوان تکیه گاه برای بازو در نظر گرفته شده است؟

6- آیا فضای کافی برای پاها وجود دارد؟  

7- آیا روی پایه صندلی مکانی برای استراحت و تکیه پاها وجود دارد؟

8- آیا زیرپایی در زیر میز وجود دارد؟

9- آیا پس از مدتی کار با میکروسکوپ، زمان های استراحت در نظر گرفته شده است؟

 

  • میز آزمایشگاه:

1- آیا ارتفاع میز کار با نوع کار در حال انجام تناسب دارد؟

2- آیا فضای کافی برای پا و حرکت آنها در زیر میز فراهم است؟

3- آیا نقاطی که موجب استرس های تماسی شود (نظیر لبه تیز میزها)، وجود دارد؟

4- چنانچه پرسنل ایستاده کار می کنند، آیا از زیرپایی های ضد خستگی استفاده شده است؟

5- آیا صندلی مورد استفاده قابلیت تنظیم متناسب با ویژگی های مصرف کننده آن را دارد؟

 

  • مهارت های حرکتی دقیق:

1- آیا ویال ها از حداقل شیارهای قابل قبول برای بستن برخوردارند؟

2- آیا پرسنل بیش از 5 ساعت در روز با پنس کار می کنند؟

3- آیا استراحت های کوتاه مدت مابین کار پیش بینی شده است؟

4- آیا لبه میز کار تیز بوده و استرس تماسی بین لبه میز و ساعد اتفاق می افتد؟

 

  • کار با کامپیوتر:

1- آیا صندلی ارگونومیک فراهم شده است؟

2- آیا زیرپایی موجود است؟

3- آیا فضای کافی برای پاها در زیر میز وجود دارد؟

4- آیا شرایط به گونه ای است که بتوان موش و صفحه کلید را در ارتفاعی مناسب گذاشت؟

5- آیا فضای کافی برای قرار دادن نمایشگر وجود دارد؟

6- آیا نمایشگر در ارتفاع مناسب قرار دارد؟

7- چنانچه داده هایی وارد کامپیوتر می شود، آیا وسیله نگهدارنده صفحه وجود دارد؟

  

نرمش های کششی برای پرسنل آزمایشگاه

 

1- شانه های خود را در جهت عقب بگردانید

 

 

2- در حالی که پشت دست هایتان را به کمر تکیه داده اید شانه های خود را به آرامی به سمت عقب برانید.

 

 

 

3- انگشتان دست ها را در هم وارد کرده و در حالی که کف دست  به سمت زمین است، بازوهای خود را تحت کششش قرار دهید.

 

 

 

4- بازوهای خود را در مقابل خود نگهداشته،  تنه را یکبار به سمت راست و سپس به سمت چپ بچرخانید.

 

 

 

5- دست های خود را روی استخوان لگن گذاشته، تنه را یکبار به سمت راست و سپس به سمت چپ خم کنید.

 

 

 

6- دست راست خود را روی شانه چپ گذارده و با استفاده از دست چپ آرنج راست را مورد کشش قرار دهید. این کار را برای دست مخالف تکرار کنید.

 

 

 

7- انگشتان دست ها را در هم وارد کرده و در حالتی که کف دست رو به جلو است بازوهای خود را مورد کشش قرار دهید.

 

 

 

8- انگشتان دست ها را در هم کرده و در حالتی که کف دست رو به بالاست بازوهای خود را مورد کشش قرار دهید.

 

 

 

9- در حالیکه کف دست ها را پشت سر قرار داده اید، آرنج ها را به سمت عقب مورد کشش قرار دهید.

 

 

 

 10- در وضعیتی که بازوها در امتداد شانه و کف دست رو به بالاست، بازوها را رو به عقب تحت کشش قرار دهید.

 

 

11- بازوها را در حالتی که کف دست رو به بالاست تحت کشش قرار دهید.

 

 

12- پس از قرار دادن  کف دست رو به بالا و ساعد در ارتفاع لگن، بازوهای خود را به عقب مورد کشش قرار دهید.

 

 

 

13- در حالتی که دست ها در پشت بدن قرار دارد، انگشتان دست ها را در هم وارد کرده و بازوها را به سمت پایین مورد کشش قرار دهید.

 

 

 

14- با قرار دادن یک پا در جلوی بدن، پای عقب را مستقیم نگهداشته و وزن خود را روی پای جلو منتقل کنید.

 

 

 

 

منابع:

1- شجاعی تهرانی، درسنامه پزشکی پیشگیری و اجتماعی، انتشارات سماط، چاپ اول ویرایش دوم، 1376.

2- صادقی نائینی، اصول ارگونومی در طراحی سیستم های حمل دستی کالا، انتشارات آسانا، چاپ اول، 1379.

3-  ضیا ظریفی، مدیریت آزمایشگاه پزشکی و بهداشتی، انتشارات ابوریحان، چاپ اول، 1364.

4- حیدری گرجی تیرگر، عظیمی، بررسی شیوع اختلالات اسکلتی – عضلانی در دندانپزشکان شهرهای مرکزی استان مازندران. مجله ارگونومی، دوره 2، شماره 3و4، پاییز و زمستان 1383.

5-  بطحایی، خلیلی، بیماری های اسکلتی – عضلانی اندام فوقانی، موسسه فرهنگی – انتشارات تیمورزاده، نوبت اول، سال 1381.

6- حیدریان، چوبینه تورانی، قره گزلو، ارزیابی ارگونومیک ایستگاه کار در واحدهای آزمایشگاهی و ارتباط آن با اختلالات اسکلتی- عضلانی و بهره وری. مجله ارگونومی، دوره 2، شماره 3و4، پاییز و زمستان 1383.

7-  هلاندر، چوبینه، مهندسی عوامل انسانی در صنعت و تولید، موسسه فرهنگی انتشارات راهبرد، تابستان 1375.

8- Hoskins DB, Erickson J, Laboratory Ergonomics, The Wake-Up Call: How one company relived stress and strain on it's employees. Chemical Health and Safety, Elsevier Science, 1998, www.elsevier.com

9- Harvard University, Laboratory Ergonomics, www.uos.harvard.edu. Copyright 2006.

10- Berkeley University, Laboratory Ergonomics, www.uhs.berkely.edu. Access in 2007.

خبرنامه

اطلاعات تماسی

تلفن : ۰۲۱۲۲۹۲۴۹۸۷

ایمیل :‌ info [@] safetymmesage [dot] com

درباره پیام ایمنی

فعاليت سايت پیام ایمنی از سال 1382 همزمان با انتشار نشریه پیام ایمنی آغاز گرديد. هدف ما از طراحی اين سايت، ايجاد مرجعی کامل و كارآمد از موضوعات ایمنی، بهداشت، محیط‏ زیست و آتش‏ نشانی، به منظور رفع نياز محققين و علاقمندان در كشور است.


طراحی سایت و طراحی گرافیک توسط استودیو طراحی حاشیه